ALOES (DRZEWIASTY - Aloe arborescens Mill.)

    Zawsze zielona roślina o charakterze drzewiastego sukulenta, należąca do rodziny liliowatych (Liliceae), występująca na ubogich w wodę, piaszczystych i kamienistych terenach wschodniej i południowej Afryki oraz na Półwyspie Arabskim. Uprawiana jest w wielu krajach o klimacie gorącym, natomiast w krajach strefy umiarkowanej, m.in. w Polsce, hoduje się ją jako roślinę pokojową i szklarniową. Aloes drzewiasty osiąga w stanie naturalnym wysokość do 5 m, ale hodowany w Polsce i krajach o podobnym klimacie nie przekracza 1 metra wysokości. Wytwarza silne, rozgałęzione cylindryczne korzenie, z których wyrasta prosta łodyga rozgałęziająca się w części górnej, a w dolnej pokryta bliznami po zmarniałych liściach. U podstawy łodygi wyrasta nieraz po kilka odrostów służących do wegetatywnego rozmnażania rośliny. Liście łodygowe, obejmujące pochwiasto łodygę, mają kształt mieczowaty, górną stronę nieznacznie wklęsłą, dolną nieco wypukłą i małe ostre kolce na brzegach. Liście są mięsiste, zielone, pokryte woskowym nalotem. W warunkach uprawy domowej aloes tylko wyjątkowo wykształca pęd kwiatowy zakończony groniastym kwiatostanem z licznymi drobnymi kwiatami na krótkich szypułkach z zielonymi przylistkami i pomarańczowymi płatkami. Aloes w Polsce nie wydaje nasion.
    Roślina ta często jest mylona z agawą - meksykańską byliną z rodziny amarylkowatych, która jest potężnym sukulentem o długich, brzegiem kolczastych liściach, często zresztą określaną mianem "aloes amerykański". Jej plantacje znajdują się w basenie Morza Śródziemnego i uprawiana jest w celach ozdobnych. Na świecie rozpowszechnionych jest 275 gatunków tej rośliny, a wśród nich szereg ozdobnych form o różnej barwie liści i pasiastym zabarwieniu. Za gatunek leczniczy uważa się głównie agawę amerykańską, która jest starym lekiem ludowym. W Polsce agawa nie figuruje w spisie roślin farmakopealnych, choć jest cennym lekiem na wiele schorzeń.