BARWNIKI NATURALNE

    Przez stulecia do farbowania m.in. jajek, włókien naturalnych i obrazów używano barwników naturalnych. Błękit i jego odcienie uzyskiwano ze znanego od 5 tysiący lat indyga (otrzymywanego z indygowca barwierskiego - krzewu rosnącego dziko w tropikalnej Azji), a do barwiącej kąpieli dodawano również owoców daktyli, rodzynek i miodu. Czerwienie zawdzięczano mieszance suszonych i startych na proszek owadów, ziaren henny (z hennowego krzewu zwanego inaczej turecznicą lub lawsonią, uprawianego dla barwnika zwanego henną) oraz sproszkowanej kory sosny. Barwy żółte uzyskiwano z szafranu, skórki granatu, wilczomlecza. Kolor szary i brązowy - z tartych łusek orzechów, zielony powstawał z mieszanki różnych kolorów i dodatku ekstraktu z suszonych jagód.
    Do utrwalania tych naturalnych farb wykorzystywano m.in. tłuszcz barani i mocz. Trwałości i intensywności otrzymywanych niegdyś w ten sposób barwników nie dorównują farby syntetyczne. Najlepszym tego dowodem są np. dzieła sztuki (obrazy, dywany), które przetrwały wieki w idealnej "formie".