NOWOTWORY KRWI - czyli białaczki (leukaemiae)

    Białaczka jest chorobą narządów krwiotwórczych i charakteryzuje się nadmiernym i nieprawidłowym rozrostem układu białokrwinkowego i pojawianiem się we krwi obwodowej dużych ilości niedojrzałych krwinek białych.
    BIAŁACZKI DZIELIMY NA:
    przewlekłe białaczki szpikowe
    przewlekłe białaczki limfatyczne
    białaczki ostre
    białaczki aleukemiczne.
    Białaczka szpikowa występuje wówczas, gdy nadmiernemu przerostowi ulega tkanka szpikowa.
    Białaczka limfatyczna - gdy proces chorobowy dotyczy tkanki limfatycznej.
    W białaczce ostrej może nastąpić przerost tkanki szpikowej lub limfatycznej. Pochodzenie białaczek nie jest wyjaśnione.
    Przewlekła białaczka szpikowa - z początku może nie dawać żadnych objawów. W postaci rozwiniętej charakteryzuje się bladością powłok, krwawieniami z różnych narządów, zaburzeniami przewodu pokarmowego, gorączką, zaburzeniami narządu wzroku i słuchu, powiększeniem śledziony - nieraz do bardzo znacznych rozmiarów. Węzły chłonne nie są powiększone. Liczba leukocytów dochodzi do 500 000 w 1 mm³.
    Przewlekła białaczka limfatyczna - charakteryzuje się powiększeniem węzłów chłonnych, niedokrwistością, powiększeniem śledziony, krwawieniami - objawy skazy krwotocznej. Liczba leukocytów wynosi przeciętnie 30 000 - 100 000 w 1 mm³.
    Rokowanie w obu białaczkach jest poważne. Tradycyjne leczenie polega na stosowaniu naświetlań rentgenowskich, podawaniu preparatów uretanu, arsenu, stosowaniu przetaczań krwi, podawaniu preparatów przeciwanemicznych (żelazo, wątroba, miedź), radioaktywny fosfor i iperyt azotowy.
    Białaczki ostre - w początkowym przebiegu przypominają ostre schorzenia zakaźne. Ważnym objawem jest wrzodziejące zapalenie jamy ustnej i gardła. Wątroba i śledziona są nieznacznie powiększone, węzły chłonne - szczególnie podszczękowe i szyjne - ulegają szybkiemu powiększeniu. Liczba leukocytów we krwi wynosi wówczas średnio 15 000 - 30 000 w 1 mm³.
    Leczenie tradycyjne polega na stosowaniu preparatów hormonalnych (ACTH i kortyzon) oraz preparatów z grupy tzw. antagonistów kwasu foliowego (aminopteryna i ametopteryna).
    Białaczką aleukemiczną - nazywamy białaczkę, w której obraz krwi jest normalny przy istniejącym powiększeniu śledziony i węzłów chłonnych. Białaczka aleukemiczna nie stanowi samodzielnej jednostki chorobowej, lecz może wystąpić w przewlekłej białaczce szpikowej lub limfatycznej.
    Do tej samej kategorii chorób, co białaczki należy szpiczak mnogi (myeloma multiplex) rozwijający się z komórek plazmatycznych szpiku. Zaburzeniu temu zwykle towarzyszy wytwarzanie się białek patologicznych, czego wyrazem jest wydalanie z moczem białka Bence-Jonesa, a ponadto w surowicy występuje wiele różnych białek patologicznych. Niekiedy szpiczak mnogi przebiega jako choroba miejscowa i wówczas zaburzenia gospodarki białkowej nie powstają. Jeśli choroba przebiega jako prawdziwa białaczka plazmatyczna, wówczas we krwi obwodowej znajdują się duże ilości komórek plazmatycznych.