KREW

    Krew jest płynem o zabarwieniu czerwonym. Jej barwa zależy od barwnika krwi - hemoglobiny zgromadzonej w krwinkach czerwonych. Odcień zabarwienia krwi zmienia się w zależności od wysycenia krwi tlenem. Krew tętnicza jest bogata w tlen i ma zabarwienie żywoszkarłatne. Krew żylna jest uboga w tlen i ma zabarwienie zbliżone do wiśniowego. Krew oglądana pod światło, nawet jej cienka warstwa, jest nieprzezroczysta, ponieważ krwinka rozprasza światło. Po zniszczeniu krwinek i przejściu hemoglobiny do osocza (hemoliza), krew staje się przezroczysta jak czerwony lakier.
    Po odwirowaniu, kiedy krwinki osiądą na dnie naczynia, krew dzieli się na dwie warstwy:
    dolną - czerwoną i nieprzezroczystą warstwę utworzoną przez opadłe krwinki,
    górną - przezroczystą o zabarwieniu słomkowożółtym - osocze krwi.
    Smak krwi jest słony od zawartego w niej chlorku sodowego (sól kuchenna). Ciężar właściwy krwi wynosi ok. 1,055-1,060 g/cm³. Odczyn krwi jest lekko zasadowy i na ogół stały: pH = 7,2 - 7,4.
    Związki chemiczne krwi, stanowiące układy buforowe, bronią organizm przed nadmiernym zakwaszeniem lub alkalizacją. Należą do nich: węglany, fosforany i białka krwi. Substancje te reagujš z kwasami jak zasady, a z zasadami jak kwasy. Innym mechanizmem utrzymującym stały odczyn krwi jest proces wydalania przez płuca, nerki i przewód pokarmowy nadmiaru kwasów i zasad.
    Ogólna ilość krwi w organizmie człowieka wynosi normalnie ok. 1/12 do 1/13 wagi ciała. Człowiek ważący 60 kg ma ok. 5 litrów krwi. U dzieci ilość krwi jest nieco większa i wynosi 1/9 do 1/10 wagi ciała. Normalnie w organizmie krąży niecała ilość krwi, gdyż jej część jest zgromadzona w zbiornikach krwi, takich jak wątroba, śledziona. Włączana jest do krążenia tylko w przypadkach konieczności uzupełnienia krążącej krwi.