MANGAN - symbol Mn (z łac. manganum)

    Pierwiastek chemiczny w układzie okresowym położony w grupie VII, rozpoczynający grupę poboczną manganowców. W starożytności braunsztyn MnO₂ był używany do odbarwiania szkła. W średniowieczu uważano go za rudę żelaza. W 1774r. szwedzki chemik - K. W. Scheele stwierdził, że braunsztyn musi być związkiem nieznanego dotychczas metalu. Metal ten w kilka lat później otrzymał Gahn, współpracownik Scheelego, nadając mu nazwę "magnesium". A. Lavoisier przemianował go na "manganesium". Nazwa ta w XIX w. uległa skróceniu do dzisiejszej formy.
    Mangan jest srebrzystobiałym metalem z różowym odblaskiem - twardym i kruchym (temperatura topnienia: 1244° C, temperatura wrzenia: 2097° C). Naturalny pierwiastek zawiera tylko jeden izotop trwały ⁵⁵Mn. W przyrodzie występuje w postaci wielu minerałów, najważniejsze z nich to: piroluzyt, psylomelan, braunit, hausmanit.
    Mangan jest dość aktywny chemicznie, wypiera wodór z wrzącej wody, łatwo rozpuszcza się w kwasach tworząc sole manganawe (trujące) zawierające jon Mn²⁺.
    Mangan wpływa na uczynnianie enzymów koniecznych do prawidłowego działania biotyny, witaminy B₁ i witaminy C. Jest niezbędny do utrzymania prawidłowej struktury kości i odgrywa ważną rolę w tworzeniu tyroksyny, głównego hormonu tarczycy.
    Dostępny w aptekach nieorganiczny związek manganu pod nazwą fabryczną nadmanganian potasu (kalium hypermanganicum), dający nietrwałe roztrwory wodne o zabarwieniu od jasnoróżowego do ciemnofioletowego (w zależności od stężenia) - służy do przemywania ropiejących ran, stóp z grzybicą powierzchniową, owrzodzeń oraz do odkażania błon śluzowych jamy ustnej i gardła, płukania żołądka w zatruciach cyjankami, fosforem, alkaloidami, substancjami organicznymi.