W czerwcu 2000r. odbyła się w Arlington w stanie Virginia konferencja poświęcona
interdyscyplinarnemu podejściu do leczenia raka "Comprehensive Cancer Care
2000", zorganizowana pod patronatem m.in. rządowej organizacji do walki z
nowotworami - Uniwersytetu Teksańskiego National Cancer Institute oraz Center For
Mind-Body Medicine. Na jej czele stanął profesor Uniwersytetu Georgetown - James S. Gordon, doradca National
Institutes of Health's Office. Podczas konferencji omówionych zostało wiele tematów, m.in. NAJBARDZIEJ
OBIECUJĄCE TERAPIE ROŚLINAMI LECZNICZYMI. Podczas sesji dotyczącej terapii roślinnych podkreślono znaczenie
terapeutyczne od wieków znanych roślin o wszechstronnym (gł. immunostymulującym) działaniu na cały organizm,
których nowe zastosowania wciąż są odkrywane w klinikach i laboratoriach chemicznych. Do takich roślin
należą m.in. ALOES i VILCACORA.
ALOES choć stosowany od wieków, a od wielu lat wnikliwie
badany, wciąż kryje wiele niewiadomych. Żadna chyba roślina nie doczekała się aż tylu pochlebnych określeń i
nazw. Od wielu lat naukowcy powoli odkrywają składniki, dzięki którym ta "zielona istota" (ludzie często
personifikowali tę roślinę) przeszła do historii jako: "pałeczka niebiańska", "dar Wenus", "roślina
nieśmiertelności", "roślina długowieczności", "cudowna roślina", "roślina, która wszystko leczy", "roślina
pierwszej pomocy", "roślina na oparzenia", "cichy uzdrowiciel", "lilia pustyni". Lecz
aloes strzeże swych tajemnic. Do dziś nieznany jest jego pełny skład chemiczny, a i
nad znanym obecnie uczeni łamią sobie głowy i nie są w swych coraz to nowych odkryciach jednomyślni.
VILCACORA (w języku Indian - una de gato) również jest
stosowana od wieków, lecz badania nad nią przeprowadzane są od niedawna. To wielkie drzewiaste pnącze
wysokości do 30 metrów rośnie powoli i dojrzałość osiąga po około 20 latach. W języku keczua
vilcacora znaczy "koci pazur", ponieważ jej kolce umiejscowione u nasady ogonków
liściowych, za pomocą których oplata potężne drzewa, przypominają pazurki kota.
Istnieje 300 odmian ALOESU, lecz jedynie około piętnastu
posiada właściwości lecznicze. Są to przede wszystkim odmiany: Aloe Arborescens, Aloe
Chinensis, Aloe Ferox (Miller), Aloe Capiensis, Aloe Africana (Miller), Aloe
Perryi (Baker), Aloe Succotrina, Aloe Latifolia, Aloe Saponaria, Aloe
Variegata, Aloe Curacao, Aloe Vera (Linne), czyli Aloe Barbadensis (Miller) albo
Aloe Vulgaris (Lamark). Wszystkie są sukulentami należącymi do rodziny liliowatych, ale
nie wszystkie z nich mają jednakową wartość terapeutyczną. Najbardziej obiecujące i popularne odmiany to:
aloes pospolity (Aloe Vulgaris, Aloe Vera) i aloes drzewiasty (Aloe
Arborescens Miller).
Odmian UNCARII jest znacznie mniej - istnieje bowiem ok. 60 gatunków tego
pnącza, lecz w celach leczniczych wykorzystuje się głównie cztery odmiany: Uncarię tomentosa
(o białoszarej korze), Uncarię guianensis (o czerwonej korze i czerwonopomarańczowych
kwiatach), Uncarię rhynchophylla (o żółtobrązowej korze i żółtawobiałych kwiatach) oraz
popularną w Azji Uncarię sinensis. Uncaria tomentosa jest lianą dziko rosnącą i
uprawianą w: Kolumbii, Ekwadorze, Gujanie, Wenezueli, Trynidadzie, Surinamie i Ameryce Środkowej -
Gwatemali, Kostaryce, Panamie. Podobnie jak pokrewna jej Uncaria guianensis (Aublet), stosowana jest
szeroko w medycynie ludowej pod nazwą una de gato lub vilcacora.
Uncaria tomentosa i Uncaria guianensis to dwie lecznicze odmiany dobrze już znane nauce,
natomiast Uncaria rhynchophylla o właściwościach antyoksydacyjnych wykorzystywana jest na razie
głównie przez Indian w tradycyjnej medycynie południowoamerykańskiej i w Azji, przede wszystkim w ludowej
medycynie chińskiej, w której stosuje się również inny gatunek rodzaju Uncaria - Uncaria
sinensis. Najbardziej lecznicza ze wszystkich odmian okazała się jednak Uncaria
tomentosa.
...ciąg dalszy
|
