SIARKA - symbol S (z łac. sulfur)

    Pierwiastek chemiczny, w układzie okresowym położony w grupie VI, w grupie głównej tlenowców. Siarka znana jest od najdawniejszych czasów. Pierwsze wzmianki o niej pochodzą sprzed 2000 r. p.n.e. W starożytności służyła do bielenia tkanin, w medycynie - do leczenia chorób skórnych, przede wszystkim trądu (chorych okadzano dymem spalonej siarki). Przypisywano jej własności magiczne. W średniowieczu alchemicy uważali ją za "żywioł palności". Po wynalezieniu broni palnej siarka zyskała wielkie znaczenie jako składnik prochu. W 1772 r. A. Lavoisier zaliczył ją do pierwiastków.
    Siarka jest niemetalem o temperaturze wrzenia 444,6° C. Naturalny pierwiastek jest mieszaniną czterech izotopów trwałych: ³²S, ³³S, ³⁴S, ³⁶S. Sztucznie otrzymano promieniotwórczy izotop ³⁵S stosowany w badaniach naukowych i technicznych jako wskaźnik.
    W przyrodzie siarka występuje w postaci minerałów. Najważniejsze z nich to: piryt, galena, sfaleryt (blenda cynkowa). Występuje również w pospolitych minerałach siarczanowych: anhydrycie, gipsie, mirabilicie. W postaci związków organicznych znajduje się w węglach, ropie naftowej, gazie ziemnym, żywych organizmach roślinnych zwierzęcych.
    Organiczne związki siarki są składnikami białek.
    Siarka jest dość aktywnym chemicznie niemetalem. W stanie wolnym, w warunkach normalnych, zachowuje się biernie, ulega tylko działaniu fluoru. W podwyższonej temperaturze łączy się z metalami w siarczki, tworzy związki z fluorowcami (z wyjątkiem jodu), azotem, węglem, fosforem. Z wodorem tworzy siarkowodór H₂S. Ogrzana w powietrzu spala się niebieskim płomieniem na dwutlenek SO₂.
    Z siarki produkuje się kwas siarkowy, dwusiarczek węgla, chlorek siarki.