Zaparcie (obstipatio) zwane obstrukcją

    Zaparcie występuje wtedy, gdy oddawanie stolca ma miejsce rzadziej niż jeden raz na dobę. Dzieje się tak na skutek zwolnienia przesuwania się mas kałowych, co jest konsekwencją zwolnienia ruchów perystaltycznych jelit. Towarzyszy mu zwykle złe samopoczucie, bóle głowy, nudności, brak apetytu, a nawet stany podgorączkowe. Prostymi środkami przeciwdziałającymi zaparciom są: ruch, pożywienie z dużą zawartością błonnika, niehamowanie odruchu wydalania. Regulująco na wydalanie stolca mogą wpływać: szklanka wody, łyżeczka masła, miodu, sok z kwaśnej kapusty lub aloesu, spożywane przed snem albo przed śniadaniem.
    Nie należy natomiast pochopnie stosować środków przeczyszczających. Pomocne są czopki glicerynowe.
    Zabiegiem ułatwiającym wydalanie stolca jest lewatywa.
    Zaparcia stolca mogą powstawać z różnych przyczyn, nie tylko z powodu niedostatecznej perystaltyki jelit (postać atoniczna), lecz również z powodu nadmiernych skurczów jelit (postać spastyczna) oraz z braku odruchowego pobudzenia defekacji przez masy kałowe w prostnicy. Atonia jelit występuje zazwyczaj jako wyraz zaburzeń układu nerwowego autonomicznego przy przewadze pobudzenia nerwów współczulnych, natomiast zaparcie spastyczne powstaje przy przewadze układu nerwowego przywspółczulnego. Niekiedy atonia jelit powstaje podczas żywienia się pokarmami nie dającymi resztek niestrawnych, albo przy braku wytwarzania się odpowiednich bodźców chemicznych poprzez rozkład bakteryjny zawartości przewodu pokarmowego. W tych wypadkach po podawaniu pokarmów nie ulegających całkowicie strawieniu (najlepiej podawać pokarmy zawierające trudno strawną celulozę) zaparcie ustępuje.
    Jedną z najczęstszych przyczyn zaparcia jest brak prawidłowego odruchu pobudzenia defekacji przez masy kałowe w prostnicy. Zwykle zjawisko to występuje u osób wstrzymujących oddawanie stolca mimo istniejącego parcia. W warunkach prawidłowych masy kałowe przechodząc do prostnicy wywołują odruch defekacji. Przy wstrzymywaniu oddawania stolca pomimo parcia odruch parcia stopniowo zanika i w następstwie, mimo obecności nawet dużych ilości kału w prostnicy, odruch defekacji, a tym samym sama defekacja, nie następuje. Pod wpływem odpowiedniego treningu odruch ten znów powraca i defekacja jest prawidłowa.